birbirimize verecek ellerimiz var,
uzaklara götüreyim sizi, tutun elimden.

bunca yaşadım, yüzüm değişti durdu,
aştığım her eşikte, tuttuğum her elde
baktım kardeş bahar daha canlı, daha taze.
kendine ayırdı o iğreti bozgunu, ölümü,
yumulup açılan beş parmaktaki geleceği bana.

yaşadım, gördüm, anladım her şeyi.
başkalarıydı beni yaşatan, insanlardı.
aktı yüreğime bir başka yüreğin kanı.
azalmadı çocukluğum şu kadarcık
aklığı önünde kör, enez kızların,
incecik sarı aydan güzeldi o kızlar,
yaşamanın yollarına vuran aydan,
yollar köpüktendi, ağaçtandı, çiğden, sisten.
tek başına çıkmaz ki ortaya körpe beden,
çıkmaz tek başına yeryüzüne toprağa,
ilk peşin yel, yağmur, soğuk beşikte sallar,
sonra yaz gelir, tam bir erkek yapar onu.

uzanan her elde iyiliğim var.
yalnızlık ölümdür ölüm.
sevinçten öfkeye değin, öfkeden ışığa,
her gün, her saat, yerde, gökte,
canlıda, cansızda yonttum kendimi,
yazlar, kışlar geçti, ben dinç kaldım,
yaşadım, yaşadıkça güç geldi bana,
işte şimdi tam bir delikanlıyım,
yıkıntım üstünde kanım dimdik ayakta.

birbirimize verecek ellerimiz var.
daha güzel değil hiçbir şey
birbirimize bir orman gibi bağlanmaktan,
yerleri göklere kavuşturmaktan, gökleri geceye.

o bitmez tükenmez günü doğuracak geceye.

paul eluard 

Gölgeler tanırmısınız beni

Hani o karanlık duvarların soğuna yaslanmıştım

Rüzgar esince birden

Aynı o duvarlar gibi kararmıştım

Ben o adım karanlık

Adım gölge,adım yanlızlık kimisi için

Arkamda gölge var kaçamıyorum

Nereye gitsem peşimde

Bakışları üzerimde

Dönüyorum kayboluyor

Koşuyorum kovalıyor

Görüyorum siliniyor

Ya siz nasıl tanırsınız gölgeleri

Elbet kesiştiğiniz bir an olmuştur

Bir an ki onda saklanırım

Bir gölge koşuyor peşimde

Adımları ceylan ürkekliğinde

Yalınayak bir gölge koşuyor

Sokak lambaları birden sönüyor

Yıkılır gibi eğrelti evler,dönmüş sırtını ışıklara

Dolunay yok,yıldızlarında feri sönmüş

Duruyor bir kapıda gölge

Sıkıyor avuçlarında karanlığı

Zerefşan

18.10.2008

Çözümsüz bir karmaşa gibi her şey

Yaşıyorum ama anlamı yok yaşadıklarımın

Bir girdaba girmişim çözümsüz sorularla harcıyorum zamanı…

Yorulan BENim,

Yoran BENim…

Geceye emanet ediyorum

Cinsiyetsiz ve kalpsiz kelimelerimi

Her birinde ayrı bir sitem,

Her birinde ayrı bir öfke.

Çözümü zor

Anlamı olmayan sözler bırakıyorum

Arkamda bıraktığım adımlarıma…

Kan kırmızı düşlerim

Toprak rengi hayallerim

Öfkem beyaz

En umulmadık yerde çıkıyor kırgınlıklarım

Sinsi bir düşman gibi…

Gülmeyi unutmuşum

Unutulmuş bir gece

İtilmiş kör bir suskunluk

Anlamsızlıklarda kayboldukça yazmak istiyorum…

Her geçen dakika

Her geçen saniye daha çok acıtıyor BENi

Sonu olmayan adımlar atıyorum

Bir yerde hayallerimi bozguna uğratırken

Umutları topluyorum yeni meyve vermeye başlamış bağlarda

Uzun süredir aynalarda soru sormayı unutmuşum

Sessiz bir sakinlik var koylarımda…

Mahrem suç işlemiş gibi ruhum

Utangaç…

Aslında ne hayatla nede zamanla sorunum var BENim

Sorunum kendimle…

Gitmelerin tutsağı olan BEN

Unutuluşların baş kahramanı BEN,

Suskunlukların tek sahibi olan BEN

Sorunum kendimle

Korkaklığımdan bulaşıyorum dünya’ya zaman’a

‘ayrılıklardan olsa gerek sabahlar gecikiyor’

benim hiç sabahlarım olmadı

saçlarımda güneş

gün ışığını beklemedim hiç

avuçlarımda menekşeler

gece yıldızları bekledim hep

gecedeki yağmurların kızıyım BEN

asi sessiz ve suskun…

geceye yakışıyor ruhum

saçlarımda yıldızlara…

DENİZ LALESİNDEN SEVGİLERLE

http://crinoid.azbuz.com/index.jsp?

Dürr-ü Bârândır Gözyaşların   "Gönül dünyasının atlasıdır yüzler" derdin bana İnsanın duyguları yerleşir sîmâsına Okunur hangi histe ikamet ettiği Ayân olur hâlet-i rûhiyyesi Biliyorum, yüzümdeki ayrılık yoruyor gözlerini Kanatmamak için ne seni ne de kendimi Yuvarlamak istemiyorum ağzımda keskin cümleleri Kâşif-i fîraksın şimdi, beyân ettirme hüzünleri Ne olur yalancı çıkarma şarkımızı Hani erkekler ağlamazdı Gidişimi daha da zorlaştırma Dürr-ü bârân gibi yağdırma göz yaşlarını Hâlet-i rûhiyye; ruh durumu Kâşif-i fîrak; ayrılık kâşifi (dürr-ü bârân; inci yağmuru )   Nihal Çelik   @yn€

Bir esir kampında dahi olsan avunabiliyorsan geleceğe dair umutlarınla... "Yaşamak" denildiğinde; şükredebilmen için yeterli gelebiliyorsa sağlıklı olup söyleneni duyabiliyor olmak... Bir hapishanedeysen mesela ve önünde varsa hala gökyüzünü görebilmek için en az yirmi yılın ve sen yinede boyayabiliyorsan duvarlarını rengârenk... Otuzlarında da olsan, bahçendeki elma ağacının ilk çiçeklerini verdiği günün sabahında; ona sarılıp ağlayabiliyorsan sevinçten... Sevgilinin ellerini tutabilmek; senin olmayan biriyle sevişmekten çok daha anlamlı gelebiliyorsa sana, hala bu zamanda... Dünya malına satmıyorsan; alnı acık, başı dik gezebilmeyi... Hayatında, seni sadece yüreğin için seven kimsen olmasada; buna rağmen hala dopdoluysa bir ömre fazla gelecek denli sevgiyle kalbin... Yeşil bir dalın filizlenirken kırılması gibi kırılsanda tek kelime etmeksizin çekip gittiğinde sevdiğin; gözlerinin içinden sana bakan çocuk her sabah gülümsüyorsa hala manasızca... Oyunlardan en çok s*kseği, tatlılardan muhallebiyi seviyor olmak utandırmıyorsa seni... Tüm filikalar dolu da olsa, denizin ortasında az sonra batacak olan gemide; o güne kadar yaşamış olduğun için, mutlu olabilecek kadar dolu dolu yaşayabilecek bir omur sürmekse gayretin... Mutluluğun acı duymamak değil; bilakis acıların insana kattığı değerleri görebiliyor olmakta olduğunu anlayabildiysen... Yanında bir nefes kadar uzak olmaya dayanamadığın biri varsa ve onunla önündeki ekmeğe tuz ekip yerken; ayni sofrada üç kap yemeği biran evvel yiyip kalkmayı istediğin, biriyle olmaya yeğ tutuyorsan bunu... Adı aklına geldiğinde; mesela yalnız basına bir film izlerken... el ele olabilmeyi hayal ediyorsan onunla... Sırf seni istedikleri için başkalarıyla olmaya yeğ tutuyorsan, onu beklemeyi... Yargıladığın her kim ve her ne olursa olsun, gün olup benzer şartlarda kalıp daha ağırınla yargılanabilecek olanın sen olabileceğini unutmadan yaşayabiliyorsan hayatını... İyi olmak için değil; içinden geldiği için iyiysen... Kötü giden bir günün herhangi bir yerinde; sevdiğin şarkıyı duymak ve gülümseyebilmek, sevdiğinin sesini duyduğunda kahkaha atabilmek, kendini tekrar mutlu hissedebilmek için yeterli geliyorsa sana... Onu özlüyor ama yanında olamıyorsan; pencereni açıp gökyüzündeki aya yüzünü dönüp:" Onu da, aynı ayın ışığı aydınlatıyor, penceresini açıp o da göğe baktığında gördüğümüz şey ayni olacak" demekle yetinebiliyorsan... Ona sarılamadığın akşamlarda, hayal ettiğinde gülümseyen gözlerini görebiliyorsan sanki kanlı canlı yanındaymış gibi ve bu dahi içini ısıtabiliyorsa yokluğunda... Yanındaymışçasına var kılabiliyorsa o an içinde hissettiğin sıcaklık sevdiğini... Ama yalnız, ama sevdiğinle fakat mutlaka; yağmur altında ve çıplak ayak kumsalda yürümek, paranın satın alabileceği en büyük eğlenceden daha keyif verici geliyorsa sana... Bir bir basamakları inerken üzerinde takim elbisen; kaymak geliyorsa içinden tırabzanlardan ve çekinmeden etrafından bunu yapabiliyorsan... Ve bir aşk filmini izlerken engel olmuyorsan kendine, usul usul süzülebiliyorsa gözlerinden yaslar uluorta... Hayat güzeldir... yalnız başına da olsan... Hayat güzeldir... yüz yaşında da olsan... Hayat güzeldir... güzellikleri görebilecek bir ruh taşıyorsan...

Yaşanan hayatlarda

Kimi eve ateş düşerken,kimi eve

Güneş doğuyor..

Kimileri küserken,kimleri barışıyor

Kimileri ayrılıp giderken

Kimileri kavuşuyor..

Kimbilir bazı insanlarda istemediği hayatı yaşıyor

İşte hayat bu!

İstesekte istemesekte hayat devam ediyor

Ve biz bu hayatı yaşamak zorundayız...

Zerefşan

16.10.2008

Yaşanan hayatlarda

Kimi eve ateş düşerken,kimi eve

Güneş doğuyor..

Kimileri küserken,kimleri barışıyor

Kimileri ayrılıp giderken

Kimileri kavuşuyor..

Kimbilir bazı insanlarda istemediği hayatı yaşıyor

İşte hayat bu!

İstesekte istemesekte hayat devam ediyor

Ve biz bu hayatı yaşamak zorundayız...

Zerefşan

16.10.2008

ben'deki sen'i anlatamaz yazdığım iki mısra....

derinlere aldım yüreğini...

rehin bıraktım yüreğimi....

alevlere attım bedenimi...

küllere döndüm...

bir an bile düşünmedim..

korkmadım...

küllerimi savurdum rüzgara..

başka küller arasında tanımazsın diye korktum..

  

kül ateşin çocuğuysa sevgili,

benim nasıl yandığımı ateşten başkası ne bilir...

ben seni bir zerre kadar kalsan da yine tanırım....

başka hangi toz değse tenine,

toplar küllerimi.,

yine yanarım...

15-10-2008

yüreğimrehin

Sunum başlama: Tarih=16.10.2008 - Zaman=01:30

(¯¨¤» GELECEĞİ(M)EEE «¤¨¯)

Çoçukluğumda başladı yolculuklara mülteci(sürgün) edilişim. Neredeyse on yıla yakın bir dönemdir yollarda geçtirdim benliğimi, soğuk acımasız yolculuklarımda öğrendim benliğimi kontrol etmeyi. Öylesine inanılmaz kavramlar öğrendim yaşadım ki yaşadıklarımdan ürktüm nasıl ürkmim daha bir çoçuktum. Gözlerime yalan söylete bilmeyide o dönemlerde keşvettim. Adını hatırlamadığım yüzünü karanlıkda zor seçtiğim bir yabancıydı bana bunları öğreten. Gözlerine yalan söyleten bir yabancı bir gezgin bir keşiş.........................!!! Öylesine etkilenmiştimki onunla bir süre yolculuk yapmaya karar verdim daha fazla bilgi öğrenmek adına. Oysa ki bana öğretmek değildi amacı onu izledim; duruşunu,bakışlarını,yürüyüşünü ve o kelimeleri. Sonra bir sabah uyandığımda o gitmişti bana ise ondan kalan izlenimler kalmıştı hep neden beni yanında kabul etmedi diye düşünürdüm sonra anladım ki içinde bulunduğum yolculuk aslında kör bir kuyuda bir kısır döngü içersinde dönüp dolaşmakmış yaptığım ve tabi üstadım olarka gördüğüm kişi içimdeki benlerde sadece ama sadece biriymiş..................................................!!!

Evet yalnış duymadınız içimdeki Benlerden sadece biriymiş etrafıma baktığımda benliğimin içinde benlerim varmış. Neydi onlar kimdi onlar biri dışımdaki Ben diğeri dışımdaki beni kontrol eden Ben öbürü ise içimdeki Ben bir diğeri de içimdeki beni kontrol eden BEN.........................................................!!! Hangi ben gerçek bendim hangisi düştü hangisiydi o keşiş hepsi aynı yüzlere sahip benlerim. O dönemlerde karalamaya  başladım kelimelerimi bir avuç kağıda dökmüştüm benliğimi. O kadar kelimeler arasında yazabildiklerim nelerdi bunu daha bilmeden yazıyordum ve o anda anladım öğrenmeye başladım düşünmeden yazabilmeyi konuşabilmeyi. Yazarken sanki milyonlarca kelime ardı ardına beni seç diye çığlık atıyordu. düşünmeden yazmak neymiş bildim konuşmak neymiş bildim.Yolculuğum boyunca bu gibi konularda kendimi eğittim durdum ne kadar başarılı olup olmadığımın hiç bir önemi yoktu önemli olan bunu yapabiliyor olmaktı......................!!! Sonraları acı kavramıyla bütünleştim zevk aldım yetmedi acıya aç kalmayı acıya doymamaya başladım........................................!!! Öylesine doruklarda yaşardım ki bunları ruhani acıyla birleşen fiziksel acılarım yetmez olmuştu daha fazla daha fazla ister oldum............................................!!!

Yazdım yazdım durmadan yazdım amacım kimsenin dikkatini çekmek yada farklıymışım gibi görünmek değildi. Tek amacım işimdeki kenti yavaş yavaş inşaa etmekden ibaretti................!!! Oysa ki herkez adımdan ve etranqer den üsrkmeye başlamıştı bunu hissedebiliyordum gittiğim her yerde geri adım atıp uzakdan izlemeye başlamıştı karanlığımdan,sessizliğimin çığlıklarından ve yansıtmak istediklerimden........................!!! Ki ben sadece karanlık(siyah)tım çoğuna göre bu bir renkti ama aslında siyah bir renk olmadığını çok az insan biliyordu en azından bana yansıttıkları öyleydi..............!!! Herkezin bir rengi vardı neredeyse kimileri yeşil toprağa yakın siteme yakındı kimileri gri hüzünlüydü kimileri pembeydi....................................!!!

O dönemlerde sadece havaiii ile sevişebilmek bir dakikanın hesabını yapar olmuştu ruhum.......................!!! Onsuz sanki nefes alamaz olmuştum hep onunla kalmak istiyordum onunla olmak istiyordum......................!!! Öylesine derindiki içimdeki acı kavramını bastırabiliyordu, bi tek bunu o başarabiliyordu..........................!!! Bir süre bu şekilde kelimelere bile dökemediğim şizofrenik düşlerime kazıdığım havaiii vardı............................!!! Onunlayken zaman kavramını hiç olurdu dururdu zaman , dünya dönmezdi birtek  havaiii ile ben birbirimizin ekseninde dönerdik......................!!!

Ve bir süre sonra eskisi kadar çok karşılaşamıyorduk ne olmuştu anlayamıyordum.............................!!! İçim sızlıyordu onsuz geçen her dakikada durdum acaba hata mı yaptım diye kendimi yedim paralar olmuştum ben nerede hata yaptım diye.................................!!! Arada sırada görüşmelerimiz bile kısa süreliydi zamanın nasıl geçtiğini bilmediğim dönemde onunla karşılaşmak için pusuya yatardım gizlice onu uzakdan gördüğümde ise ürkmemesi için sessizce yanına gelirdim.........................................!!!

Korkuyordum kopucaz diye bir daha karşılaşamıcaz diye.........................!!! Korkunun ecele faydası yok derdi içimdeki keşiş o geldi aklıma korkumla yüzleşme anını bekliyordum hüzünlü bir bulut misali..................!!! Şimşeklerin kopmasını göklerin kükremesini ve bardakdan boşalırcasına yağmur yağdırmaya hazırlanan bulutlar gibi......................!!!

Gelmiceğini biliyordum,görüyordum ve sessizliğe bürünüyordum...................................!!! Gelmiceğini gelemiceği ni oda biliyordu bende............................!!! Hastalıklarımız o kadar ileri seviyedeydi ki buna onlar benliğimiz dayanmadı..............................!!!

Gelmiceğini bile bile onu bekledim.............................!!! Bile bile lades der gibi...........................!!! Durmadan bekledim her gün bir asır gibi geldiği halde bekledim.......................................!!! Gelmicek biliyordum ama içimde onu bekleyen bir ben olduğumu biliyordum o bunu bilmediği halde............................!!! Zaman içinde onsuz kalmamın etkileri kendini gösterdi; Bırakmıştım ruhumu bedenimi, saçım sakalım birbirine girdi aldırmadm dostlarım hatrımı sorduklarında ise ''KAN KUSTUM SORANLARA KIZILÇIK ŞERBETİ İÇTİM'' dedim.........................................!!! Onu kimseye anlatamazdım kelimelerim yetmezdi ve onu kimseyle paylaşamazdm o bana özeldi benim özelim benim mahremimdi ruhumun mahremiydi......................................!!! Kendimden geçtim sadist ruhumu  öldürmüştüm ona zarar gelmesin diye o gidince pusuya yatmış hayvan gibi fırsat kollayan benliğim acıya susamışlığını hatırlattı bana karanlığıma geri sığındm orada güçlendm acıyla beslendim...........................................!!!

Oysaki bir umuttun sen umudum yarınım..............................!!!

Bu zamansız zaman içinde parmaklarım özgür değildi artık ruhumun çektiği günahın bedelini parmaklarım, parmaklarım işlediği günahların bedelinide ruhuma çektirir oldum...............................!!! Bunu yaptım çünkü o yokken farkında olmadan hatalarım oldu ama onu asla aldatmadım hep bekledim...................................!!! Beklerken sayısız yere ona ait olduğuma dair sözlerimi kazıdım................................................!!! Ondan sonra hiç birşey yoluna girmez oldu herşey üst üste geldi çalıştığım iş yerinden çıktım ailemden koptum aslında hiç bağlı olmadığım arkadaşlarımdan uzaklaştım kendimden uzaklaştım aylarca bir kuyuda eskisi gibi karanlıkda yaşadım durdum.........................................................!!!

Ve birgün  biri geldi.....................................!!! İçim sızladığını hissettim bakmaya korkuyordum ama yinede baktım havaiii karşımdaydı aylar hatta seneler sonra karşımdaydı ama bu defa adının havaiii değilde ''inci tanesiii''  ydi............................!!! Gecelerin derin mavisi olarak karşımdaydı............................!!! Bir merhaba.................!!! Diyişi hala aklımdan gitmiyor.........................!!! Oydu o kadar zaman sonra karşımdaydı.....................................!!!

Korktum onun ürkmesini istemiyordum eski karanlığımda benim dağıldığımı görmesine dayanamazdım...........................!!! Ve birgün kendimi toparladım, aklıma bir yıl önce birbirimize bir fincan kahve sözü vermiştik karşılıklı......................................!!! Bir fincan kahve sözünü hatırlattım ona binbir takla attım allaha yalvardım ne olur kabul etsin diye...........................................!!!

08.06.2008  de yıllar sonra gecelerce kelimeleriyle seviştiğim, ruhuyla kan ter içinde kaldığım herşeyin başlangıçı olduğuna inandığım O geldi....................................................!!! Gözlerime inanamıyordum onun yüzünü hiç görmeme rağmen üstünde ne giydiğini bilmememe rağmen onu uzakdan gördüğüm andan itibaren O dedim............................!!! Yavaşça ve kendimden emin adımlarımla yanına yürüdüm yürüdüm çok kısa bir mesafe kalmasına rağmen bana en uzun yolculuğumdan bile daha uzun gelmişti  yanına gitmek..............................!!!

 Artık kalemimde İNCİ TANE(M)Sİİİ var........................!!! Ruhumda benliğimde heryerimde birtek O  VAR............................................!!! 

MABEDİM..............................................................!!!

MAHREMİM..........................................................!!!

AŞKIM.....................................................................!!!

BEBEĞİM...............................................................!!!

HAYATIM................................................................!!!

EN ÖNEMLİSİ GELECEĞİM....................................................!!!

EVET.......................!!! SEVMEK YÜREK İSTER EY YAR.....................!!!

SaYGıLaRıMLa.............................................!!

Sunum bitiş: Tarih=16.10.2008 - Zaman=07:28

 Allah’ım, Allah’ım

Ne olur evladımı geri ver bana
Oda şehit oldu vatan uğruna
Cephede bir kurşun kalbine değmiş
Son nefesinde bile vatanım demiş

İçerim yanıyor yanar dağ gibi
Hislerim kabarır nehirler gibi
Şehit anasıyım dayanmaz kalbim
Dimdik ayaktayım vatan sağ olsun

Allah’ım, Allah’ım

Bayrağın içinde sarılı geldi
Gelinlik giymişti murada erdi
Ne güzel yakışmış ölse de deydi
Son nefesinde bile vatanım dedi

İçerim yanıyor yanar dağ gibi
Hislerim kabarır nehirler gibi
Şehit anasıyım dayanmaz kalbim
Dimdik ayaktayım vatan sağ olsun

İLYAS ŞENER 2007-10-15 

.

Aynada başka güzelsin,
Yatakta başka;
Aldırma söz olur diye;
Tak takıştır,
Sür sürüştür,
İnadına gel,
Piyasa vakti,
Muhallebiciye.

Söz olurmuş,
Olsun;
Dostum değil misin?

ORHAN VELİ KANIK

Hangi dağa tırmansam, muradım ötesinde;

Murad, bugün yerine her günün ertesinde...

1982

NECİP FAZIL KISAKÜREK

Bir Umut Yorgunsun, uzaklardan gelmişsin,
Yitirmişsin ne varsa birer birer.
Bir sağlık, bir sevinç, bir umut
Onlar da nerdeyse gitti, gider.

Dost bildiğin insanların yüzleri
Aynalar gibi kapkara.
Suyu mu çekilmiş bulutların
Dönmüşsün kuruyan ırmaklara.

Taşlara düşen saat gibi
Ne artı ne eksi.
Bir sağlık, bir sevinç,
bir umut Hikaye hepsi...

CAHİT KÜLEBİ